افق زیبا Bello Horizente

تو در كنج قفس خرسند بنشستي
نمي‌داني كه خود صيادي و صيدت
دمادم زير لب اين قصه مي‌گويد:
چه آزادي از اين خوشتر
كه صيد دام سيمرغم

حالا ديگه جراتش را دارم تا از ته دل داد بزنم:

روزي كه پيك مرگ مرا مي‌برد به گور
من شب چراغ عشق تو را نيز مي‌برم

چند وقت که چیزهایی که می خواهم بنویسم از یک یا چند کلمه کوتاه بیشتر نمیشه. امروز هم از همون روزهاست. فقط یک کلمه هست که می خوام بنویسم: ((متشکرم))

سلاخی میگریست،
به قناری کوچکی دل باخته بود!!

 امسال مهر ماه، انگار تو دلم هم يه چيز مهم گم كردم، هم يه چيز مهمتر پيدا كردم. راستش يه كمي دلم براي حال و هواي شروع درس و دانشگاه كه هر سال تو اين موقع ها داشتم تنگ شده، اگه اشتباه نكنم ديگه الان بايد تو دانشكده انتخاب واحد باشه، آخ كه چقدر ميزديم تو سر و مغز خودمون تا بتونيم يك درس رو بگيريم يا مثلا  با يك استاد ديگه (غير از دكتر نيازمند!!!) واحد بر داريم. خوب ديگه منم بايد  به اين جور مسائل فقط  بگم :يادش بخير.

اما امسال مهر اينقدرها هم بد نبود. امسال مهر، چيزي كه دارم به صد هزار سال درس و تحصيل مي ارزه. فقط كاش هر روز اين مهر ماه ، سه شنبه باشه!!!

 بردي از يادم دادي بر بادم
با يادت شادم،دل به تو دادم
در دام افتادم، از غم آزادم
دل به تودادم، فتادم به بد
اي گل، به اشك خونينم نخند
سوزم از سوزت هنوز
 چشم من باشد به راهت هنوز 

چه شد آن همه پيمان
 كه از آن لب خندان
بشنيدم و هرگز خبري نشد از آن
كي آيي به ببرم، اي شمع سحرم
در بزم نفسي
بنشين تاج سرم
تا از جان گذرم